X
تبلیغات
رایتل

پنج شنبه ی اکلیلی

پنج‌شنبه 5 شهریور 1394 ساعت 12:26

تلفن رو قطع کردم و بعد نشستم یک دل سیر به گریه ! مکالمه ای احساسی بود آیا؟ دعوا؟ قضاوت ؟ هه !

نه خیر! فقط یک تلفن کاری بود و هیچ دعوایی هم نبود و هیچ تنشی و هیچ عامل دیگه ای که بخواد در سنجش های معمولی، عامل گریه باشه.

من فقط زنگ زده بودم به یکی از آن رئیس های آن ور آب، و پرسیده بودم که آقای فلانی کجاست و اگر آمد به من یک تک زنگ بزنید که من برنامه مسابقات فردا را باهاش چک کنم و اون هم گفته بود باشه و تمام ! همین!

و بعد من بغضم گرفته بود و نشسته بودم دم غروبی یک دل سیر گریه کرده بودم !

خنده دار بود و گریه دار هم. شاید از تکرار یک چیز یک نواخت زندگی ام عصبانی بودم یا اینکه به خاطر شغلم باید همیشه گوش به زنگ و آنلاین باشم و اینکه همش دنبال کنم و بدوم و بدوم و ... شاید همه اینها بود و شاید هم نه! شاید از خواص تغییرات ماهانه ای بود که ازش غافل شده بودم و نزدیک بود ، شاید از زلزله ی پریشب و  روح ناآرامم و ...

هر چه بود مهم نبود، مهم هق هق هایی بود که لازم بود بیایند و خالی کنندم و سبک.

دیروز هم سر نهار یک کمی پاچه گرفته بودم و عصبانی بودم از بعضی حرفها و تکه ها و حسادت های بی جا.

کلن کمی خر شده ام، آدم بی طاقت و کمی عجول.

یک وقتهایی فکر می کنم دارم توی راهی می روم که هیچ چراغی تویش نیست و دقیقا نمی دانم به کجا می رسد. حس می کنم نصف راه را اشتباه رفته ام و این حس زمانی که مدام باشد، عذاب آور و ناراحت کننده است.

یک وقتهایی دلم می خواهد یکی بود که می آمد و بهم می گفت الان باید این جوری بروی و این کار را بکنی و از این جور چیزها. اما بدبختی ماجرا از آنجاست که هیچ کس نیست و قرار هم نیست باشد.

قرار هست که آدم خودش باشد و خودش و سر  آخر، خودش تمام گندهایی که زده را به گردن بگیرد و خب این وسط ها اگر افتخاری چیزی هم باشد، به اسم خودش ثبت می شود لابد!

خودش خودش خودش! می بینی ؟ این خودش پدر آدم را در می آورد!

***

خانه حسابی نامرتب است، حوصله ندارم و به جایش سردرد دارم. ریختم حسابی نامرتب است.

ابروها را ناشیانه مرتب می کنم و چشمم می خورد به شیشه های لاک روی میز که قدرتی خدا هیچ وقت هم استفاده نمی شوند!

هول هول لاک می زنم! از آن صورتی های ملیح که اکلیل دارد.

از شیرینی های روی میز میخورم، صفحه ی اینجا را باز می کنم و می نویسم و پیش خودم تصور می کنم خانه اگر تمیز شود چه خوب می شود و اگر خودم هم یک دوشی چیزی بگیرم که بهتر تر هم می شود حالم!

باز هم خودش به دادم رسید، این خودش پدرسوخته ی عجیب و غریب.

نظرات (1)
دوشنبه 16 شهریور 1394 ساعت 10:13
یه ماهه که کمد رو بخاطر شستن فرش جابه جا کردم و کتابهای توش رو نامرتب و افقی بحالت خوابیده گذاشتم توش! و هنوز موفق نشدم مرتبش کنم! هنوز همونجوری مونده...و بعضی کتابها رو زمین!!
و این بوی پاییز هم که با خودش رخوت و کسل بودن میاره...
این خود آدم که همیشه متهمه و همیشه باعث و بانی همه بدبختی ها...
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)

نام :
ایمیل :
وب/وبلاگ :
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد